آه چه بی رنگ و بی نشان که منم

                                                   کی ببینم مرا چنانک منم

گفتی اسرار در میان آور

                                               کو میان اندرین میان که منم

کی شود این روان من ساکن

                                                اینچنین ساکن روان که منم

بحر من غرقه گشت هم در خویش

                                               بوالعجب بحر بیکرام که منم  

ما فریاد می زدیم "چراغ ! چراغ !"

و ایشان در نمی یافتند .

سیاهی چشم شان

سپیدی کدری بود اسفنج وار

شکافته لایه بر لایه

شباهت برده از جسمیت ِ مغزشان

گناهی شان نبود

از جنمی دیگر بودند !!

                                      "شاملو "

آن لحظه

که دست های جوانم

در روشنایی روز

گل باران ِ سلامُ تبریکات دوستان  نیمه رفیقم می گشت

دلم سایه یی بود ایستاده در سرما

که شال کهنه اش را

گره می زد

هیچ !

باز هم هیچ !

                         دوباره هم هیچ

ساکت می شویم  

                          و شب را به روز

                                               و روز ها را به شب می رسانیم

و اتفاقات خودشان خواهند افتاد !

 انسان بزرگ خواهد شد

                          این قدر بزرگ

                                          که به خیانت های بچه گانه اش

                                                                      به این همه تمدن های والا اعتراف خواهد کرد

                                                                                                  "حسین .پناهی "

....فریاد من شکسته اگر در گلو ،  وگر

فریاد من رسا

من از برای راه خلاص خود و شما

فریاد می زنم ....